تا چند ستم رسیده باشمچون سایه ز خود رمیده باشم

لب بسته گلو گرفته چون ناینالان و ستم رسیده باشم

انصاف بده چرا ننالمکه‌انصاف ز کس ندیده باشم

چند از سگ ابلق شب و روزافتادهٔ سگ گزیده باشم

چند از پی آب‌دست هر خسچون بلبله قد خمیده باشم

تا کی چو ترازو از زبانیدر گردن زه کشیده باشم

طیار شوم زبان ببرمتا راست رَوی گزیده باشم

چون صبح و محک به راست گوییگویای زبان بریده باشم

گوئی که ز غم مجوش و مخروشاین پند بسی شنیده باشم

در جوش و خروش ابر و بحرمنتوانم که‌آرمیده باشم

خاقانی دلفکارم آریاندیک نه شوخ‌دیده باشم

Nə vaxtadək sitəm çəkəcəyəm mən?
Gölgə kimi qaçacağam özümdən?

Ağzı bağlı, boğazı dar neymiyəm?
Zülm əlindən haray salıb, inləyəm.

Bir insaf et, ağlamayım neçin mən?
Axı, insaf görmədim bir kimsədən.
Gecə-gündüz ala iti nə qədər,
Məni qapıb edəcəkdir dərbədər?!
Nə vaxtadək yuyunmaqçün hər alçaq,
Aftafatək belim bükük qalacaq?
Tərəzitək bəs nə qədər hər zaman,
Çıxarılsın dilim mənim boynumdan?
Bircə yol var, rahat qalını deyə mən,
Gərək kəsim öz dilimi dibindən...

Deyirsən: "Qəm çəkmə, olma mükəddər",
Bu sözləri dinləyim bəs nə qədər?

Dəniz kimi, bulud kimi coşaram,
Mümkün deyil susam, qalam mən aram.

Qəlbi sınıq Xaqaniyəm, bəli, mən,
Görüb, susmaq gəlməz əsla əlimdən.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets