از هستی خود که یاد دارمجز سایه نماند یادگارم

ور سایه ز من بریده گرددهم نیست عجب ز روزگارم

چون یار ز من برید سایهچون سایه ز من رمید یارم

از هم‌نفسان مرا چراغی استزان هیچ نفس زدن نیارم

زان بیم که از نفس بمیرددر کام، نفس شکسته دارم

چون هم‌نفسی کنم تمنابر آینه چشم برگمارم

ترسم ز نفاق آینه همزان نتوانم که دم برآرم

خاقانی‌وار وام ایاماز کیسهٔ عمر می‌گزارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love