هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟یا راست‌تر ز قد تو باشد صنوبری؟

یا داشت خوبتر ز تو معشوق، عاشقی؟یا زاد شوخ‌تر ز تو فرزند، مادری؟

گر بگذرم به کوی تو روزی هزار باربینم نشسته بر سر کویت مجاوری

یا دست بر دلی ز تو یا پای در گلییا باد در کفی ز تو یا خاک بر سری

کردی ز بیدلی تو مرا در جهان سمرنی بی‌دلی است چون من و نی چون تو دلبری

نی چون من است در همه عالم ستم‌کشینی چون تو هست در همه گیتی ستم‌گری

پرّان شود ز زیر کُله زاغ زلف توتا برپرد ز بر، دلِ من چون کبوتری

زان زلف عنبرینت رخم چنبری شودتا پشت من خمیده شود همچو چنبری

گفتی چرا کشی سر زلف معنبرمگویم که سازمش ز دل خویش مجمری

گوئی که شکر مَنت آید به آرزوگویم حدیث در دهنت باد شکری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love