تا حضرت عشق را ندیمیمدر کوی قلندران مقیمیم

هم میکده را خدایگانیمهم درد پرست را ندیمیم

کوشنده نه از پی بهشتیمجوشنده نه از تف جحیمیم

ما بندهٔ اختیار یاریمآزاد ز جنت و نعیمیم

گر عالم محدث است گو باشما باری عاشق قدیمیم

بی‌زحمت پیرهن همه سالاز یوسف خویش با شمیمیم

آن آتش را که عشق ازو خاستگاه ابراهیم و گه کلیمیم

بس روشن سینه‌ایم اگرچهدر دیدهٔ تو سیه گلیمیم

اصل گهر از خلیفه داریمعالی نسبیم اگر یتیمیم

این است که از برای یک‌ دمدر چار سوی امید و بیمیم

خاقانی‌وار در خراباتموقوف امانت عظیمیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love