Bir dəvə, bir ilan, bir də tısbağaYoldaş olmuşdular mundan sabiqa.

Xanəyek müttəfiq, yekdil, yekcəhət,Yox idi arada bir sirri-xəlvət.

İkisinin əkli rig ilə torpaq,Dəvənin töməsi giyahü yapraq.

Gəzərkən tapdılar bir girdə çörək,Dedilər, aparıb mənzildə yeyək.

Nəhayət, bunların kini var idi,Muzi idi, çünki hiyləkar idi.

Bir-birinə dedi: “bizə nə lazımKim, belə axmağa olaq mülazim.

Həmi yerdən yeyir, həmi həvadən,Yalvarıb bir çörək alaq xudadən,

Aparıb onunla üç yerə bölək,Aldadarıq, qalar özümüzə əppək”.

Muzilər qoydular binayi-möhkəm,Dəvəyə dedilər: “ey yaru həmdəm”,

Həqqi bu kim, üç gündü binaharıq,Görürsən nə gunə olmuşuq arıq.

Tapdığımız həmin bir girdə nandı,Gər üç yerə bölək, haman hamandı.

Məsəldir: bir paydan bir kişi doyar,Gər bölünə – ikisin də ac qoyar.

Yaxşı odur, bunu yesin birimiz,Dost-düşmənə faş olmasın sirrimiz.

Olsun şol yeyənin tabü təvanı,Ara yerdə nahəq çıxmasın canı.

Əlbəttə yetirir qasimül-ərzaq,Qoymaz bizi acü susuz qınlaq”.

Dedi: “nə desəniz mənis sözüm yox,Həq bilir ki, özgə payda gözüm yox.

Püşk atsanız əgər, raziyəm püşgə,Qoy düşsün düşəcək hər kimə kişgə”.

Dedilər: “nə lazım püşk alaq ələ,Şükr olsun xudaya, münsifik hələ.

Hər kəs öz yaşını eyləsin izhar,Gördük birimizin artıq sinni var –

Cahıllar əl çəksin o binəvadən,Nəsibin istəsin bari-xudadən.

Şol qocaya olsun ta inki qüvvət,Bəlkə yol bacara bir neçə müddət”.

Dəvə qaldı labüd laəlac, naçar,Dedi: “Özüz bilin, ixtiyarız var”.

İlan tısbağaya dedi: “Ey rəfiq,Əvvəl de, sənindir həm yol, həm təriq”.

Dedi: “daş başıma, küllər gözümə,Bavər edən olsa mənim sözümə.

Ol xaliqi-yekta həyyü-ləmyəzəlİycadi-adəmə qoyan vəqt əl,

On-on beş yaşında hazır idim mən,Bir əcəb məkanda tutmuşdum vətən.

Gördüm ki, Adəmə can verdi Allah,Mən dedim qurtardım, indi bismillah!”

Həqdi, dil-dodağın çeynədi üştür,Saribani-qəza dedi ki, diş dur!

Ondan sonra növbət yetdi ilanə,Gətirdi siinnini şərhü bəyanə,

Dedi: “ey biçarə, uşaq imişsən,Bəs neçün olubsan ha böylə kühən?

Ol zaman ki, həyyü qadiri-muxtarİstədi ki, yer-göy ola bərqərar,

Adəm harda idi, Həvva kim idi?Məlaiki-ərşi-əla kim idi?

Bir xaliqin özü, bir mən var idim,İndi belə görmə, bir minar idim.

Müruri-zəmanın evi yıxılsın,Mənim kimi xanimanı dağılsın.

İndi mari-çubə həmtasiyəm mən,Həq bilir ki, mütləq tanımaz gören”.

Dəvə zahir edib bir nimxəndə,Dedi: öz yaşımı deyərəm mən də”.

Götürüb ağzına yerdən çörəyi,Başladı ahəstə tər göyşəməyi.

Dedi: “ey mədəni-hədyanü kəzaf!Bu söz ilə dəvə uşaq imiş saf...”

Lazımdır şol yerdə bu növ misalNəsihət eyləsin xəlqə əhli-hal.

Özündən böyüyə etsə xəyanət,Ac qalır, etməsin, əlbət, səd əlbət.

Bir adam ki, qoya hiylə binası,Aqibət özünə dəyər xətası.

Yoldaş yoldaş ilə xədəng nisbət,Düz gərək ta ruzi-həşrü qiyamət.

Əgər əyri ola dərüni, çün yay,Kirişi qırılıb axır olur zay.

Müşküldü nəzm etmək hər belə nəsri,Əfv eyləsin arif gər olsa kəsri.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets