Təbrizli qardaşım sönməzlə
Zəlimxan Yaqub
Qardaş, sənin əllərini sıxanda,Döndü qəlbim yenilməzə, dönməzə.Belə yerdə qoy anamız təbiətEn deməsin zirvələrdən enməzə.
Sönməz
Qardaş, məni sən bağrına basarkən,Danış! – dedin danışmaza, dinməzə.Mən danışdım, sən də qulaq asarkənCana sindi dedin canasinməzə.
Zəlimxan Yaqub
Duyan könül heç olmasın viranlıq,Qoy dağılsın başındakı qaranlıq.Gəl unudaq dərdimizi bir anlıq,Bu xoş gündə mən mey olum, sən məzə.
Sönməz
Sazlı-sözlü şairimsən, al məni,Bir saz kimi al döşünə, çal məni.Qoy yetişim, dərməsinlər kal məni,Bəlkə, dönüm sənin kimi dönməzə.
Zəlimxan Yaqub
Aya deyək, bulud altda yatmasın,Günə deyək, dağ dalında batmasın.Vaxta deyək, hələ gəlib çatmasın,Son danışıq, son zarafat, son məzə.
Sönməz
Gəlib gəzdim dağda, daşda, düzdə mən,İçim coşdu, kövrəlmədim üzdə mən.Əgər dünən sönməz idim sözdə mən –Mənada da döndüm bu gün Sönməzə.
Zəlimxan Yaqub
Həsrətə bax! O bir daşdı, o divar,Vüsala bax! Odu dövlət, odu var.Ürəyimin nə ki sönməz odu var –Sovqat olsun Zəlimxandan Sönməzə!
Sönməz
Mərd oğullar doğru yolu seçsələr,Haqq yolunda şirin candan keçsələr,Azadlığın şərəfinə içsələr,Süfrəmizdə Ay mey olar, gün məzə!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-tebrizli-qardasim-sonmezle
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Ey gözüm nuri, qarari-düi-ürfan, getmə,"Məhfili-üns" sənin canına qurban, getmə.
Sahiba, gərçi varam zahirən həzrətdən uzaqSahiba, gərçi varam zahirən həzrətdən uzaq,Deyiləm batinən ixlasi-iradətdən uzaq.
Mənzumə: Gənə bilmirəm bu nə güftardırGənə bilmirəm bu nə güftardırNə rəsm ü nə ayin kirdardır
Pəltək adamın dilindənŞə-şə-şə şəha cəmalın kə-kə-kə kəmal olubdur,Lə-lə-lə ləbin şərabı zu-zu-zu zülal olubdur