بدیدند مه، ساقیا می چه داریکه آمد گه عشرت و میگساری

بکردیم سی روز آن میهمان رابانواع خدمت بسی جان سپاری

سبک دل شدیم از فراقش بیا تاگران ساغری چند بر من شماری

ز رشگ وشاقان خسرو مه نورخ افروز چون لعبت قندهاری

بدین نقره خنگ فلک می نمایدبه نظارگان لعب چابک سواری

ز چوگان خسرو حسد برد از آن شدبدین زردی و خشکی و این نزاری

ازین قلعه قلعی هفت طارمچو از لشکر شب هوا گشت تاری

مسیح آمد و روح قدسی خدمترکابش گرفته به فرمان باری

ز جنات فردوس اطباق رحمتبیاورد با او خضر کرده یاری

خضر جام جمشید پر آب حیوانفرستاد بر عادت دوستداری

که تا شه کند نوش و جاوید ماندچو در وقت افطار سازد نهاری

قزل ارسلان خسرو ملک پرورکه شد ختم بر نام او شهریاری

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mədhiyyə