خرامان می‌رود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت

مؤذن گر ببیند قامتت رافراموشش شود تکبیر و قامت

امام از شوق آن شکل و شمایلبه قوّالان دهد مزد امامت

گرت باشد گذر در خانقاهینماند شیخ بر راه سلامت

مریدان ز اربعین آیند بیرونتو را بینند و سوزند از ندامت

بود دایم شب قدر آن دلی راکه سازد در سر زلفت اقامت

به عهد چشم مست دل‌فریبتبود بر جان مستوران غرامت

بگو ای آن که ما را می‌دهی پندتویی یا ما سزاوار ملامت

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. همام از عشق چون دارد نصیبینجوید منصب زهد و کرامت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq