سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّلبا آنکه جز او هیچ شهی نیست گدا شد

آنکس که زفقر و ز غنا هست منزّهدر کسوت فقر از پی اظهار غنا شد

هرگز که شنیدست از ازین طرفه که یک کسهم خانه خویش آمد و هم خانه خدا شد

آن گوهر پاکیزه و آن درّ یگانه۰ون جوش برآورد زمین گشت و سما شد

در کسوت چونی و چرایی نتوان گفتکاندلبر بیچون و چرا چون و چرا شد؟!

بنمود رخ ابروی وی از ابروی خوبانتا بر صفت ماه نو انگشت نما شد

در گلشن عالم چو شهی سرو چو لالههم سرخ کلاه آمد و هم سبز قبا شد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. آن مهر سپهر ازلی کرده تجلیتا مغربی و مشرقی و شمس و ضیا شد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · İlahi eşq