Fələki Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خدبنا میزد چه رویست آنچنان آراستهوز خیال طلعتش میدان جان آراسته
Rübai 9کوشیدم و دُردِ دَرد تو نوشیدمکردی تو جفا و من فرو پوشیدم
Qitə 2خیل خزان بتاختن بر سپه بهار زدخسرو مهرگان علم بر سر کوهسار زد
Qitə 9شاها همه شاهان را شاهی به هنرمندیبنیاد شهنشاهی محکم تو درافکندی
Qəsidə 3نار است شعله شعله، رخ دلبرم ز تابمار است عقده عقده، دو زلفش بر آفتاب
Qəsidə 6آنکه ز شرم لطف او، آتش ناب آب شدگمشده نعل مرکبش، افسر آفتاب شد
Qəsidə 9تا به دل و جان مرا آفت جانان رسیدبس که ز جانان به من رنج دل و جان رسید
Qəsidə 11آن رخ رخشان و زلف عنبر افشانش نگرو آن لب و دندان چون لؤلؤ و مرجانش نگر
Qəsidə 15کجا شد آنکه مرا خان بدو بدی خوش و خرمکه تا شد او دل و چشمم تباه شد ز تف و نم
Qəsidə 32نه مهر من طلبی نه سر وفا داریچو دوستدار توأم دشمنم چرا داری
Qəzəl 9دایم در انتظارم، بی خواب و بی قرارمدیده به راه دارم گریان که تا کی آئی
Rübai 1بد دوش چه، راز، با که، با یار مراپنهان ز که، از خصم، چه انکار مرا
Rübai 8تا گشت رخت روشنی اندوز از روزشب شد روزم، شبم بیفروز از روز
Qitə 5بودند بتان به پیش من خوارواکنون خود را چه خوار بینم
Qitə 7تا اثر جهان بود باد جهان به نام توتا گهر فلک بود، باد فلک غلام تو
Pərakəndə şeir 1هوای فاخته رنگست و ابر بلبل فامبریز خون خروس ای نگار کبک خرام
Qəsidə 8روز طرب رخ نمود روزه به پایان رسیدرایت سلطان عید بر سر میدان رسید
Qəsidə 12رخ و زلف و لب و چشم و خط و خال تو ای دلبرز من بردند لهو و هوش و صبر و عیش و خواب و خور
Qəsidə 28ای از تو نام گوهر شاهان برآمدهاعدات یکسر از سر و سامان برآمده
Qəzəl 1هجر تو یکباره زبونم گرفتدرد تو ز اندازه برونم گرفت
Rübai 6گر خصم تو را فلک غروری بدهدزآن پس که تو را ملک سروری بدهد
Qəsidə 20ای لطف تو یار با برحمدر وصف تو هر گروه پی گم
Qəsidə 22ز بهر تهنیت عید بامداد پگاهبر من آمد خورشید نیکوان سپاه
Qəsidə 23دوش چو کرد آسمان افسر زر ز سر یلهساخت ز ماه و اختران یاره و عقد و مرسله
Qəsidə 25شاه گردون را نگر شکل دگرگون ساختهبر شمایل پیکران عزم شبیخون ساخته
Qəsidə 30دلا دلا ز بلا هیچگونه نهراسیحدیث عشق کنی و حریف نشناسی
Qəzəl 2ای دیده در آن شکل و شمایل نظری کنگر زآنکه تو را آرزوی دیدن جانست
Qitə 3گر نه به چشم مردمی سوی تو بنگرد فلکخشم تو در دو چشم او مردمک استخوان کند
Pərakəndə şeir 3گر این طرز سخن در شاعری مسعود را بودیبه جان صدآفرین کردی روان سعد سلمانش
Qəsidə 1ای به جلال تو شرف، قدرت ذوالجلال راگشته کمال تو گوا، قادر پر کمال را