Məczub Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نور تو زدوده زنگ از صفحهٔ دلخورشید کند ظلمت شب را زایل
Qəzəl 77سایهبان فتح و نصرت بال اقبال تو بادقاف تا قاف جهان در سایهٔ بال تو باد
Qəzəl 79عقل چون مشغول خود شد شهر و زندان ساختندچون جنون از خود به تنگ آمد بیابان ساختند
Qəzəl 85شبی به دیر مغانم فتاد راه نظرشدم به پیش که بینم به دیر چیست خبر
Qəzəl 86عشق دریاییست من چون موج در وی بیقرارموج را در بیقراریها نباشد اختیار
Qəzəl 88حسن خوبان را حیا باید نگهبان ای پسراز حیا سرخ است دائم روی خوبان ای پسر
Qəzəl 91در سرم نیست به جز سر تو سودای دگردر دلم نیست به غیر از تو تولای دگر
Qəzəl 96بده ساقی شراب ناب تبریزکه دارد فیض دیگر آب تبریز
Qəzəl 101مه ندیدم به این صفا هرگزمهر را نیست این ضیا هرگز
Qəzəl 102مستان شود به خانه زین آشیانه سازروی زمینِ زخلق تهی خانه خانه ساز
Qəzəl 104ایا زآن نوشخند عشوهپردازنمکدان بر جراحت سرنگون ساز
Qəzəl 105بشنو این نکته که محکوم تو باشد همه چیزپیش او خوار شو و در همه جا باش عزیز
Qəzəl 109ز هر چه در نظر آید مرا جمالت بسز عیشم آن چه به خاطر رسد خیالت بس
Qəzəl 116خوشا تبریز و فیض صبح و شامشالهی تا ابد باشد نظامش
Qəzəl 118با خدا گر واگذاری کار خویشبد نبینی هرگز از کردار خویش
Qəzəl 122صبحدم چون شود هوا فیاضبه دو عالم کند ندا فیاض
Qəzəl 123بر گرد لالهزار جمالت دمیده خطخورشید را به حلقه سودا کشیده خط
Qəzəl 125خواهی شکفته نوش کنی جام اختلاطخوشخُلق باش ور نه مبر نام اختلاط
Qəzəl 127ما حشمت و سپاه نداریم یا حفیظجز درگهت پناه نداریم یا حفیظ
Qəzəl 133سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کفسودهام برآستانش سر مرا بس این شرف
Qəzəl 140ساقی بیار جامی زآن کیمیای اقبالیا رب همیشه باشی مسکیننواز و خوشحال
Qəzəl 141لطف لعلت کرده بر جانها سبیلکوثر و تسنیم را چون سلسبیل
Qəzəl 144عشق ساقی شد می بیغش زدیمخویش را مستانه بر آتش زدیم
Qəzəl 147به یادت صبح بر گلشن گذشتمز سرو و لاله و سوسن گذشتم
Qəzəl 150جامی بده که از دل و جانت دعا کنیمچون جان خود وجود تو را بیبلا کنیم
Qəzəl 156چون جام باده کوی مغان است مسکنمپاک است طینتم چه شد آلوده دامنم
Qəzəl 160ساغری گر ز لب لعل تو دریوزه کنمخاک در کاسه این گنبد فیروزه کنم
Qəzəl 162زاهد مگو که مست شراب دو سالهامچشمی گرفته است به باد پیالهام
Qəzəl 171تا پای همت میرود از آرزو رم میکنمدست از تمنّا میکشم تسخیر عالم میکنم
Qəzəl 173من از آن کلاهِ همّت که به طرْف بر شکستمچه طلسم آرزوها که به یکدگر شکستم