“Yandıran bilirdim, yanan bilirdim,Mən belə ağlağan bilməzdim səni”.Zivər Ağayeva

Bu dünya bir sirdi, mən də bir sirrəm,əsir etdiyimə özüm əsirəm.Mənim Allah verən bir paklığım var,hər yaşda gizli bir uşaqlığım var.

Anasız qalmışdı ana deyənim,həyatı bir uşaq öyrətdi mənə.Bir qadın – əvvəlcə onu sevməyi,sonra da ağlamaq öyrətdi mənə.

Ürək nəğməsini səssiz oxuyubkimsə can qoyanda, sən əl qoymadın.Yan ötdün adımı “Ağlağan” qoyub,silib göz yaşımı məhəl qoymadın.

6 iyun, 1995

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hikmət və nəsihət