Atəşkədə, fəsil 17
شد فرشتۀ آب و پیش آمد غمینخاک بیزان بر سر افراشته زمین
گفت کای نازان به تو جان های پاکای تو مقصود از مزاج آب و خاک
باد از فیض دمت در اهتزازآتش از تاب غمت در سوز و ساز
ده اجازت تا ز خسف این گروهافکنم زلزال در صحرا و کوه
یا چو قوم لوط سازم سرنگوننک زمین بر این سیه بختان دون
گفت شه: آوخ که با خود نیستیباز کن چشم و ببین با کیستی
می ندانی که ز امر کاف و نونخاک را من داده ام طبع سکون
شد کلیم از یمن ما صاحب یمینتا فرو بلعید قارون را زمین
ما سرشتیم این جسوم از خاک و آبزان بر آمد نام بابم بوتراب
ای فرشته ما یمین داوریمما کجا محتاج عون و یاوریم
من ب عمداً خود بر این دریا زدمپای بر دنیا و ما فیها زدم
رو بهل تا آب او خاکم بردپاک سوی عالم پاکم برد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/neyyir-atesgede-17
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Qanlı rəqib, nədir sözün bir qərəzAləm sənin olsun, nazlı yar mənəm
BuEy mənim canım alan, səndə nə adətdir bu?Göstərir şərhi-qaşın hər dəm, əlamətdir bu,
Gəraylı: Dəli könül nə məlulsanDəli könül, nə məlulsan,Məgər ol nazlı yar getdi,
Təcnis: Ey sülatin, nə xəşmlü baxırsanEy sülatin, nə xəşmlü baxırsanSən deyən günahkar yamən deyiləm