نوش لب یار نیم خند استدوشان دلان بهار قند است

عاشق چکند که دل نبازدکان کودک شوخ دلپسند است

بی خود زقفای تو نپویمیک گردن و صد هزار بند است

جانهای بلب رسیده دانددر کشور حسن بوسه چند است

کوتاه کنم حدیث زلفتتا چشم همیرود کمند است

تیری و دو صد شانه در پیشنازی و دو صد نیازمند است

آهسته رو ای شه سوارانصد قافله دل پی سمند است

سروار بتو سر فرو نیاردپیداست که قامتش بلند است

سیلاب ز سرگذشت و نه نشستآتش که بجان مستمند است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. دردا که طبیب را خبر نیستزنیدرد که بر تن نژند است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq