Short
در این زمانه عطا و کرم مخواه از کسچرا که نقش کرم بی ثبات شد چون یخ
Rubaiyat, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Qit'a 3آن دزد چون بود که به خانه درون شودخانه ز بیم دزد ز روزن برون شود
Rubaiyat, 181بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنیبس دل که بدان دو زلف آواره کنی
Qit'a 4آخر زمان که طبع حکیمان نگون شودسه صد حکیم مر جلبی را زبون شود
Rubaiyat, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Qit'a 6چون خواهم رفت بی تو چندین منزلکز دست شدم هم به نخستین منزل
Rubaiyat, 184تا کی به هوای دل چنین خوار شویدر دست ستمگری گرفتار شوی
Qit'a 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Rubaiyat, 185در دل نگذارمت که افگار شویدر دیده ندارمت که بس خوار شوی
Qit'a 8شبی به طنز گفتم به خواجه پور خطیبنُس فراخ چو بینی ز خشک و تر بفرست
Rubaiyat, 186چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهیبر دستخط تو بوسهها داد رهی
Qit'a 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Rubaiyat, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Qit'a 10گر بیفتد یک سر مویی ز خاتون زمانبس گنه آویزه دارد بی ریا و ریب و شک
Qit'a 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Rubaiyat, 189ای بت به سرِ مسیح اگر ترساییخواهم که به نزد ما تو بیترس آیی
Qit'a 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Qit'a 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Qit'a 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Qit'a 16صحبت بیخرد، سخندان راهم به کردار گاو بد باشد
Qit'a 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Qit'a 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Qit'a 19درد هجران تو خون کرد دلمثم اجری الدم من آماقی
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.