Saçlarıma dən düşür, dən düşür, yaman düşür,Hər baxanda anamın ürəyinə qan düşür.Bu ağ saçlar, ay ana, səni dərdə salmasın,Saçımın ağlığından qanın heç qaralmasın!Alışıram gecələr masa arxasında mən,Saçlarım da ağarır, qəlbimin atəşindən.Sən demə ki, balamın bəlkə gizli qəmi var,Vaxtsız ağaran saçın özgə bir aləmi var.Ölüm belə qəm deyil bu həyatı duyana,Mən bu ağ saçlarımla öyünürəm, ay ana!Qara, şəvə saçları təbiət vermiş mənə,Mən güvənə bilmərəm onun bu töhfəsinə.Zəhməti həyatımın ilk bəzəyi sanmışam,Ağ saçları həyatda mən özüm qazanmışam.

Sentyabr, 1957

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets