مکن ای دوست دوای من دلریش بدهپرده زین بیش مدر بوسه ازین بیش بده

به دل و جان بخرم بوسه ولی ترسم از آنکه تو گویی که بیا جان و دل از پیش بده

نعمت حسن ترا چشم بد اندر طلب استهان و هان قسمت درویش به درویش بده

چونکه دانم ندهی بوسه مرا از پی آنکمردمی کن ز پی رغم بداندیش بده

چون مجیر از گره زلف تو دیوانه شده استاز سر زلف گشایی کن و بندیش بده

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets