بیا که باغ نکوتر ز روی دلخواهستبهار خیمه برون زن چه جای خرگاهست

کنون که در چمن آگاه گشت لاله ز خوابغرامتست بر آنکو ز عالم آگاهست

به فصل این گل کوتاه عمر عشرت کنکه قصه تو درازست و عمر کوتاهست

تو بر زمانه همی خند چون قنینه گریستکه خنده های گل از گریه سحرگاهست

مدار انده فردا چو راه عشق رویکه خود رسد ز بد و نیک هر چه در راهست

هزار جان مقدس فدای آن کس بادکه جای او به چنین وقت حضرت شاهست

خدایگان جهان ارسلان که توقیعشز بهر عصمت دین اعتصمت باللهست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring