Cânumda ışkınun ırmağı taşa başladıMahabbetini kılur nakş taşa başladı

Komadı kurıda bir yir ki yahmadı ışkunKanın ahıtdı bu gözleri yaşa başladı

Niçesi münkesir olmaya zülfinün gerisiKi bir yil ile boşaldı terâşa başladı

Gönül başa aparısar bu ışkı zîrâ gerÇü evvel urdı ol ayah bu başa başladı

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Elümi zülfine sundum eğerçi bin kıldurÇü ışkınun denizi mevci aşa başladı

SourceDivan, G 465: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love