Gecə uşaqlar yatır...Mən, tənqidçilərincığallıq, ya da nadürüstlük silahı –"dumanı", yəni siqaret tüstüsüİçindəişləyirəm.Sinəmdən söz çıxır,Sinəmə tüstü gedir,Mehriban-mehribanBir-birinə yol verə-verə.Birdən görürəm;otağı tüstü bürüyübdeyirəm uşaqlara tüstü oldu.İstəyirəm tüstünü sinəmdən

buraxmayım,amma bacarmıram.Tüstü sözlərlə bir çıxır sinəmdən.Tüstülü sözlər,"Duman"lı sözlər.Söz - uşağımın səadəti,Tüstü-düşməni.İkisi də canbir qəlbdə.Birini atsan,Demək, ikisini atmısan.Çıxıb eyvandaşaxtada yazacağam.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets