Qar ələnir lopa-lopa, asta-asta,Kimsə nəhəng bir ələkdən un ələyir.Çiçək açmış gilənarı sanki yazdaDəli yellər var gücüylə silkələyir.

Qar ələnir, mərzlər itir,Yollar itir, izlər itir.

İtir sərhəd xətləri də,Həyətlərin hədləri də.İtir təpə, itir dərə,Saf bəyazlıq enir yerə.İnsanları ayıranlar itir bir-bir,Qar elləri, obaları birləşdirir.

Bir az sonra gün oyadıb göz-qaşınıAxıdacaq yağan qarın göz yaşını.Ağ cunanı çöldən, düzdən yığacaqdır,Paltar yuyan qadın kimi sıxacaqdır.

Yenə hədlər görünəcək,O sərhədlər görünəcək,Yollar, izlər görünəcək.Çəpər – mərzlər görünəcək.Görünəcək hər nə ki, var.İnsanları ayıranlar.Yrəyimdə buna görəDəli arzu baş qaldırır birdən-birə:İtsin deyə bu hədd-sərhəd, bu mərz çəpərQar qalaydı heç olmasa yaza qədər!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets