Meşədə durmaqdan yoruldu vələs,Bir ayaq üstündə çox durmaq olmaz.«Odunçu, amandır, gəl məni də kəs!Uzanım torpağa, dincəlim bir az».

Meşəni yuxudan oyatdı balta,Vələsi kəsdilər, doğradılar da.«Nə qədər ağactək yaşamaq olar?Odun olmağın da öz aləmi var».

Odunçu odundan bir-bir hər axşam,Sobada yandırdı, ocağa atdı.Vələsi yenə də yaşatdı inam –«Yanmağın özü də başqa həyatdı».

İndi yazıq vələs odun da deyil,Bir topa tüstüdür, bir ovuc da kül.

Meşənin üstüylə süründü tüstü,Yaşıl vələsləri görəndə küsdü.Küsdü taleyindən, küsdü bəxtindən:«Bir zaman nə idim, indi nəyəm mən».

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring