Götürdü bad bürqə’ çöhreyi-gülbərgi-xəndandan
What is a qasida?
Qasida: a long, formal poem of praise or counsel.
Götürdü bad bürqə’ çöhreyi-gülbərgi-xəndandan,Gətirdi aləmi mürği-çəmən əfqanə əfqandan.
Nədir, ya Rəb, çəməndə əndəlibin rişteyi-dami,Məgər açdı gireh sünbül səri-zülfi-pərişandan?
Əgər qövsi-qüzehdən tir-baran etmədi gərdun,Nədir aya, səbəb kim, doldu gülbün cismi peykandan?
Və gər bir baği-pünhan ilə bağrın yaqmadı gərdun,Nədir məqsudi hər dəm lalənin çaki-giribandan.
Bəhar əyyamidir, qurtuldu aləm hər küdurətdən,Qılıb kəsbi-səfa cüllab feyzi-əbri-neysandan.
Həva fəssadi çəkmiş xardən neştər, məgər bildiKi, düşmüşdür gireh gülbünlərin ə’zasına qandan.
Göz açdı əqdi-şəbnəmdən təravət kəsb edib nərgis,Ərəq qurtardı tədric ilə ol bimari böhrandan.
Səfayi-kəsbi-hüsni-istiqamət eylədi hasil,Mizaci-mülki-aləm iqtidayi-əqdi-dövrandan.
Səlahü e’tidalı dəhr mənsub etdi əzdadə,Fəsadü ixtilafı dövr mərfü etdi ərkandan.
Çəmən bəzminə rövnəq verməyə gül qönçədən çıxdı,Müəyyən qılmaq üçün Misri Yusif çıxdı zindandan.
Nola çeşmi-tər ilə çıxsa həbsi-xakdən nərgis,Nola gər çıxsa Yə’qubi-bəlakəş Beytül-əhzandan.
Buraxdı jəng mir’ati-sərabə səbzeyi-səhra,Nəmi-xak etdi rəxşi-girdibadi mən’ cövlandan.
Sərasər qıldı əczayi-zəmin əmvatını əhya,Məgər bir cür’ə abi-Xizr idi hər qətreyi-baran?
Müalic sihhəti-bimar üçün çox çəkməsin zəhmətBu gün kim, kəsb olur ol müddəa seyri-gülüstandan.
Fəzilət ol degil kim, səfheyi-gülzarı doldurdu,Bəhari-aləmara sünbülü nəsrinü reyhandan.
Budur kim, rövzeyi-Darüssəlami eylədi məmnunSərəfrazi-səadətmənd lütfü ədlü ehsandan.
Nizami-mük İbrahim bəg, ol paksiyrət kim,Təqazayi-təfəvvür eyləmiş əfradi-insandan.
Sərəfrazi zəkitəb’i, fələkrə’yü mələksiyrət,Münəzzəhdir kəmali-nisbəti əmsalü əqrandan.
Kəmalü fəzli-zati Asəf övsafında xətm olmuş,Götürmüş jəngi-nəqz ayineyi-mülki-Süleymandan.
Dili-pürnurinə qılmaz güzar əfkari-nasayibKim, ol qəndil məmlüvdür ləbaləb nuri-irfandan.
Könül gər meyli-gülzar etsə, fəsli-gül onunçündürKi, tə’lim ala mədhin ləhceyi-mürği-xoşəlhandan.
Və gər göz mərdümi bustan təmaşasına meyl etsə,Onunçündür ki, tərhi-bəzm edə idrak bustandan.
Sərəfraza! Bihəmdillah, bəhari-pərtövi-ədlinDəri-feyz açdı gülzari-İraqə baği-rizvandan.
Əcəb yox səbzəvəş gər xakdən baş çəksə əmvati,Əcəb yox olsa gənci-nihan zahir bu virandan.
Füzuli xaməvəş sərgəşteyi-səhrayi-vəsfindir,Qədəm sərmənzili-təqsirə basmaz ol biyabandan.
Yetər caninə mədhindən dəmadəm zövqlər, guyaKi, tari-gövhəri-mədhin qılıbdır rişteyi-candan.
İlahi, ta nəsimi-sün’ təhrikilə aləmdə,Olur damani-gülşən pürgühər əbri-dürəfşandan,
Riyazi-qədrinə gün-gündən əfzun ola cəm’iyyət,Ümidin gülşəni məhrus ola seylabi-hirmandan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fuzuli-goturdu-bad-burqe-cohreyi-gulbergi-xendandan
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Eylədi yar dil ü dinimi viran axır,Qoymadı məndə o tərsa qızı iman axır,
Başına döndüyümSən gedəli üzüm-gözüm gülmüyorMəndə yoxdur hal, başına döndüyüm
Ağca qızSəni gördüm oldu əqlim pərişan,Əridi ürək kimi yağı ağca qız,
ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی