یا من علت بتربته رتبه النجفتو در شاهواری و خاک نجف صدف

بدرالدجا تویی ز طلوع و غروب توبطحا گرفته نور نجف یافته شرف

گر دید بهر خاطرت از دیده آفتابوز صدق گشته تیر دعای ترا هدف

قندیل نیست گرد حریم تو بهر طوفدلهای روشن است بهر سو کشیده صف

ز ادراک سفله رموز تو هست دوردر از کجا و رتبه غواصی کشف

گر آب کوثرست و گر سبزه بهشتآمد طفیل دلدلت این آب و آن علف

از نوبهار شفقت و نیران قهر تستجنت به آب و تاب جهنم به تاب و تف

بهر بهار نصرت از آن به شکوفه نیستکآرد گه عزا ید من دلدل تو کف

گر مه بدرگه تو نهد رو چو آفتابخاک درت ز چهره او می برد کلف

آدم ز نسل خویش ترا اختیار کردمعلوم شد ز مهر پدر نطفه خلف

کی می رسد بمعرفت سر ذات توهر کس که نیست عارف مضمون من عرف

خواهم رسم بطوف تو روزی هزار بارهر بار ازان چو بار گنه می شود اخف

مغزم در استخوان بهوایت سرشته استدر سینه ام دلست بیاد تو پرشعف

حاشا که این هوا رود از استخوان برونحاشا که این شعف شود از سینه برطرف

گر بند بند من چو نی از هم جدا کنندور پوستم ز سینه شکافند همچو دف

از تاب آفتاب حوادث مرا چه غمچون داردم لوای ولای تو در کنف

هر گه که یافت ره سوی من بیم معصیتآمدند از منهی عفوت که لاتخف

شکر خدا که نقد حیات من از نخستصرف ره تو شد بزخارف نشد تلف

چون دیگران نیم که کشم روز واپسینبی فائده تأسف تقصیر ما سلف

از من سوای شکر نخواهد شنید کسروزی که خیزد از همه فریاد وا اسف

از آب چشم و چاک گریبان چه فائدهتا دامن رضای تو نارد کسی بکف

دریا دلا چو نظم فضولیست نذر توامید کز تو قدر گهر گیرد این خزف

تا روح راست رفق بدن کیف ما اتفقتا شام راست خلف سحر کیف ما اختلف

شام و سحر مداومت جسم و روح منبادا همین مجاورت روضه نجف

Ey türbəsi ilə Nəcəfin rütbəsini yüksəldən,Sən ən qiymətli incisən, Nəcəfin torpağı onun sədəfi.

Bədrüddüca sənsən, sənin doğub batmağınla,Bətha nur alır, Nəcəf şərəfə nail olur.

Günəş səni görmək xətrinə,Sidq ilə dua oxuna nişanə olmuşdur.

Sənin türbən çevrəsindəkilər qəndil deyil, səni təvaf etmək üçün,Işıqlı könüllər sıraya düzülmüşlər.

Sənin rəmzlərini alçaqlar dərk elə bilməzlər,Inci hara, tısbağanın üzgüçülüyü hara.

Su Kövsərdən, ot behiştdən belə olsa,Bu su və o ot sənin Düldülün üçün gəlmişdir.

Sənin şəfqət novbaharından və qəhrinin odundandır,Cənnətdəki təravət və cəhənnəmdəki od-alov Qələbə baharına saçılmaq üçün sənin atının Vuruş çağında ağzının köpüklənməsindən gözəl şükufə yoxdur.

Ay Günəş kimi dərgahına üz qoysa,Qapındakı torpaq onun üzündəki ləkəni silər.

Adəm öz nəslindən səni seçdi,Atanın sevgisindən övladın nütfəsi bəlləndi.

Sənin zatının sirrini tanımağa necə nail ola bilər O adam ki, “mən ərəfə” məzmunundan xəbəri olmaya?Istərəm gündə min kərə sənin təvafına çatam,

Çünki hər təvafda günahımın yükü yüngülləşir.Sümüyümün iliyi sənin sevginlə yoğrulmuşdur,

Sinəmdəki ürək səni yad etməklə çırpınır.Bu sevginin sümükdən çıxması imkansızdır.

Bu sevincin sinədən uzaqlaşması mahaldır.Məni ney kimi bənd-bənd ayırsalar,

Yaxud sinəmdən dəf kimi dərisini soysalar,Hadisələr günəşinin qızmarından qorxmuram,

Çünki sənin vilayət bayrağın çiynimdədir.Günahın qorxusu mənə sarı yol tapdıqda Sənin şəfaətinin səsi gəlib, qorxma, – dedi.

Allaha şükür ki, əzəldən mənim həyatım,Sənin yolunda sərf olundu, mənasız tələf olmadı.

Başqaları kimi deyiləm ki, qiyamət günü Keçmiş günahlara faydasız təəssüf edim.Kimsə məndən şükürdən başqa bir şey eşitməyəcək,

O gün ki, hamıdan təəssüf fəryadı qopacaqdır.Göz yaşı axıtmağın, sinə çak etməyin nə faydası,

O adam üçün ki, sənin razılıq ətəyindən tutmasın.Ey ürəyi dərya, çün Füzulinin nəzmi sənə nəzir deyilir,

Ümidi var ki, bu xəzəf səndən cəvahir qiyməti tapsın.Ruh bədənlə rəfaqət edib bir olduqca,

Səhər gecədən doğulub, aralarında ixtilaf olmayınca,Gecə-gündüz davam etdikcə cismim və ruhun Nəcəf türbəsinin xidmətində ola.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets