نشاطم می‌کشد چون از تنم پیکان برون آیدکه شاید دامن پیکان گرفته جان برون آید

نخواهم ماند زنده چون نجاتم دادی از هجرانبمیرد هر شرر کز آتش سوزان برون آید

غباری کان مقیم درگهت تا شد نمی‌خواهدکه گردد آدم وزان روضه رضوان برون آید

بهر چشمی که آید همچو دود از اشک تر سازدسیه‌بختی که او از آتش هجران برون آید

به یاد غنچه خندان او مردم عجب نبودکه از خار مزاحم غنچه خندان برون آید

نخواهد برد وقت مرگ اجل از سینه‌ام جز غمبه خانه هرچه باشد چون بکاوند آن برون آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی هست در دل تیر او بسیار می‌ترسمکه با سیلاب خون از دیده چون مژگان برون آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation