ز سروت سایه گر بر من اندوهگین افتدبه سر بردارم و نگذارم آن را بر زمین افتد

Sərv boylum sayə salsa başıma gər bir kərə,Saxlaram daim başımda, qoymaram düşsün yerə.

مرا بالای هم صد تیغ اگر بر سر زنی زان بهکه کردی رنجه و از تندیت چین بر جبین افتد

Çöhreyi-cananda görməkdənsə bir anlıq qəzəb,Razıyam qəlbim toxunsun gündə yüz min xəncərə.

ز صید مرغ دل هر سو مهیا می شود دامیترا هر گه گره بر گیسوان عنبرین افتد

Yüz bəla dami qurub, könlüm quşun seyd eylədin,Hər düyün vurduqca sən, canan, o zülfi-ənbərə.

دلم گم گشت و قدم شد دو تا در دست غم ماندمبچاک سینه همچون خاتمی کز وی نگین افتد

Bir qaşı düşmüş üzük tək sinəm oldu çak-çak,Sındı qəlbim, qədd büküldü, düşdü canım qəmlərə.

مقابل داشت خود را عکس در آیینه با رویتچه بی شرمیست این یارب ببند آهنین افتد

Var yeri, əlbəttə ki, olsa dəmirbənd ayinə,Əksini tutmuş müqabil sən kimi bir dilbərə.

سواد دیده را مشگل توان برداشت از لعلشندارد راه رستن چون مگس در انگبین افتد

Mərdümi-çeşmim çətin ləli-ləbindən ayrıla,Qurtuluş tapmaz düşəndə arı şəhdü şəkkərə.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی شوق آن بت را درون سینه جا کردینترسیدی که ناگه رخنه‌ات در کار دین افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Ey Füzuli, ol bütün şövqün salıbsan qəlbinə,Qorxmayırsanmı səni dinin yolundan döndərə?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love