در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کردبر دیده تر من او نیز دیده تر کرد

آیینه نیست چون من در رسم عشقبازیگر دور شد ز یاری او را ز دل بدر کرد

از رشک یا بمیرم سر بر نداشت از خاکهر گه که سایه با من در کوی او گذر کرد

چون سایه بر ندارم از خاک کوی او سرشاید که زان سر کو خاکی توان بسر کرد

امشب بحال زارم می کرد شمع گریهگویا که در دل او سوز دلم اثر کرد

آیینه را ز غیرت دیدن نمی توانمخود را چو بر خدنگ مژگان او سپر کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از صبر بر نیاید چون کار ما فضولیدر کار خویش باید اندیشه دگر کرد

Ayinədə əksim özümə bir nəzər etdi,Əhvalımı göz yaşı töküb didə tər etdi.

Ayinədə yox məndə olan eşqə dəyanət,Yar ondan uzaqlaşdı, o tərki-nəzər etdi.

Torpaqlara qərq eyləyəcəkdir məni qibtə,Yarın nə üçün kuyinə könlüm güzər etdi?

Axşam mənim əhvalıma göz yaşları tökdü,Sanki bu könül atəşi şəmə əsər etdi.

Ayinəni də görməyə qoymur məni heyrət,Müjganına könlüm gözünü bir süpər etdi.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Öz dərdinə bir başqa əlac eylə, Füzuli,Çox işləri dünyada səbir bisəmər etdi.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love