نیست غیر از حیرتم کاری جدا از یار خویشوه چه خواهم کرد دارم حیرتی در کار خویش

کلبه احزان ما باریک شد از دود آهآه اگر روشن نسازی از مه رخسار خویش

حال بیماران درد عشق را گاهی بپرسلطف فرما شربتی از لعل شکربار خویش

ای که دارد حقه لعلت دوای درد دلکم مفرما التفات از عاشق بیمار خویش

می رود دلدار و از من می برد دل چون کنمچون توانم زیستن دور از دل و دلدار خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر سر کویت فضولی گر نیایت دور نیستشرم دارد از سگت با ناله‌های زار خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love