روی می‌تابد ز من گر ماه تابان گویمشمی رود از پیشم از سرو خرامان گویمش

Qəhr edər yarım, ona gər mahi-taban söyləyəm,Məndən ikrah eyləyər, sərvi-xuraman söyləyəm.

می خورد خون دلم گر گویمش جان منیمی شود از چشم من پنهان اگر جان گویمش

Gər ona canım desəm, mütləq tökər qanım mənim,Tez olar gözdən nihan, hərgah ona can söyləyəm.

با چنین حسنی که رشک از لطف آن دارد ملکهر که انسان گویدش نتوانم انسان گویمش

Bunca hüsn ilə ki, rəşk eylər mələklər lütfünə,Varsa insan söyləyən, sanma mən insan söyləyəm.

ای خوش آن وقتی که گویم حال دل پیشش ولیهر چه گویم از پریشانی پریشان گویمش

Ey xoş ol dəm üzbəüz halım deyəm, qorxum budurKim, pərişanlıqdan hər halı pərişan söyləyəm.

سجده روی بتان را کفر می خواند فقیهاز مسلمانی نباشد گر مسلمان گویمش

Səcdə etmək küfrdür, zahid deyir, məhrulərə,Namüsəlmanəm, ona gər mən müsəlman söyləyəm.

نیست در دور رخش روی زمین را خال شببا چنین رخساره چون شمع شبستان گویمش

Yoxdur yersiz xal üzündə, böylə, bir rüxsar ilə,Doğru olmaz, gər ona şəmi-şəbistan söyləyəm.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تیغ بیدادش فضولی بر من احسانیست لیکاز بلای قطع می‌ترسم که احسان گویمش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Xəncəri-zülmü, Füzuli, lütfü ehsandır, vəliQorxuram qəti bəlasından ki, ehsan söyləyəm.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets