سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر ماندهنه چشمانند بر خاک از قدمهایت اثر مانده

Gəlib keçdin, yolunda gör necə bu xaki-sər qalmış,Deyil gözlər, sənin addımlarından bir əsər qalmış.

من از دل داشتم چشم از جگر ادرار خون خوردنچه باشد حال ما این دم که نی دل نه جگر مانده

Ümidim vardı qəlbə kim, ciyər qanı qidasıydı,Nədir halım bu dəmdə kim, nə qəlbim, nə ciyər qalmış.

سخن با من نمی گویی ز خاموشیت حیرانمتویی این با خیالی از توام پیش نظر مانده

Bizimlə heç danışmırsan, necə sakitsən, heyranəm,Bu sənsən, ya nəzərdə bir xəyali-simbər qalmış!

چو گشتم از همه تدبیرها در دفع غم عاجزاجل بگرفت دامانم که تدبیر دگر مانده

Onun dəfində qaldıqda bütün tədbirlərim aciz,Əcəl tutdu ətəkdən, dur ki, tədbiri-digər qalmış.

نه من تنها شدم در عشق آن زیبا پسر محزوندرین بیت الحزن یعقوب هم دور از پسر مانده

Fəraqında o yarın olmadım bir təkcə mən məhzun,Bu cür beytül-həzəndə çoxlu Yəqub növhəgər qalmış.

سوی من راه پرسیده بلا چون راه گم کردهزده غم دست در دامان من هر جا که درمانده

Yolun azmış bəla sordu, necə tapsın mənə bir yolTutub qəm damənimdən söylədi: bu, dərbədər qalmış.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی نیستم قانع بیک دیدن ازو اماچه سازم چاره از عمری که دارم زین قدر مانده

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Onu bir dəfə görməklə, Füzuli, olmuram qane,Nə çarə eyləyim, ömrümdən ancaq bu qədər qalmış.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets