Son gecə
Ay işığı öpür suları... Sular,Soyuq bir gülüşlə uzaqlaşırlar.Gecənin sükutun yırtan nəğmələr,Dağları ağladan, daşqın dərələr,Çağırır fənaya uğrayanları...Hürküdür quşları, çalayanları...Öz sevgilisindən ayrı düşən birBayquş ağaclıqlarda fəryad edir...Çinarlardan qopan quru budaqlar,Qumlarda çağlayan, duru bulaqlar,Titrədir zülmətin dalğalarını,Açır həyatın bütün əsrarını...
Sükuta alışqan, məhzun könlüm,Sərməst, dinlərkən sərt baxışlı ölüm,Qara dumanlara bürünən qul tək,Uzadır mənə bir zəhərli çiçək!..
İçirdir şükran ilə dolu cam,Necə ki, içmişdi zavallı anam...Gecə yarısıdır, çırağım sönür,Başım ağrıyır, ürəyim döyünür.
Göy və yer başıma dönür... dönür mən,Hələ kainatın səsin dinlərkən:Baxıram uzaqdan gələn bir qıza,Üfüqlərə sarı axan yıldıza...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/hebib-sahir-son-gece
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Dəhridən etmə şikayət, oxuma ayeyi-yas,Qoy nəsim dağdan əsib, həm meşə, həm bağ oxusun.
OyanmışTarixin əgər dəftərin açsan, görəcəksən,Hər babı və hər fəsli qızıl qanla boyanmış!
Dalğalar qabarmışXatirət dəftərindən*Dalğalar qabarmış, açılmış güllər,
İşçiİsti gündə buğda əkdin,Yoldan keçən karvanlara
Poems by other poets
Bahar fəsli yaz ayları gələndəOxur bizim yerin qazalağları
Sahiba, gərçi varam zahirən həzrətdən uzaqSahiba, gərçi varam zahirən həzrətdən uzaq,Deyiləm batinən ixlasi-iradətdən uzaq.
Gəraylı: Gənə fəsli-bahar olduGənə fəsli-bahar oldu,Yanıb-yanıb ötər bülbül.
OlurEşq odına düşdüm, çəkdim cəfalar,Dünyada səfasız nə yaman olur,