نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید

در میان ظلمت آب زندگانی جست خضرنور توفیقش به سوی چشمهٔ حیوان کشید

آرزوی آب شیرین یافت در دریا صدفابر نیسانی به دوش از بهر او باران کشید

روح قدسی کشت عیسی را معاین تاکه اورخت خود زین خاکدان بر گنبد گردان کشید

پادشاهی داد یوسف را سعادت بعد از آنکهم اسیر چاه شد هم زحمت زندان کشید

جان تن آسوده را بار ریاضت بر نهاددید دل آسایشی چون جسم بار جان کشید

جان مشتاقان کشد از غمزهٔ جادوی توآن جفا کز دست امت عیسی عمران کشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا خرامان دید بالای تو را چشم همامکافرم گر خاطرم دیگر به سروستان کشید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love