نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

صبح سر بر زد ز مشرق باده پیش آر ای ندیمیک زمانم بی‌خبر کن تاکی از امید و بیم

مرغ گویا گشت مطرب گو نوایی خوش بزنیاد ده ما را وفای یار و پیمان قدیم

هر گران جانی نشاید مجلس اصحاب رابا ملیحی شنگ باشد یا سبک روحی ندیم

در چنین موسم که گل‌ها خیمه بر صحرا زدندگر درون خانه بنشینی بود عیبی عظیم

وصل جانان را غنیمت می‌شمر فصل بهارفرصتی کز دست شد نتوان خرید اورا به سیم

عالم حسن و ملاحت نیست این میدان خاکخار می‌ماند به جا و گل نمی‌ماند مقیم

بعد از این ما و گل افشان و سماع و روی دوستکوس عشق شاهدان نتوان زدن زیر گلیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صحبت خوبان نباشد بی ملامت ای هماممدعی را گو که از جاهل نمی‌رنجد حکیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love