نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش

هوس شکار دارد منم از جهان و جانیوگرم هزار باشد نبرم یکی ز چنگش

همه را خیال بودی که مگر دهن نداردسخنش اگر ندادی خبر از دهان تنگش

شدم آن چنان ز مستی که به دوش می‌برندمنچشیده نیم جرعه ز شراب لعل رنگش

قدمی به دیدن ما ننهد مگر به سالیبه مبارکی چو آید نبود دمی درنگش

سر ما و آستانش که کم از سگی نباشمکه چو بر دری نشیند نزند کسی به سنگش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به همام التفاتی نکند ز کبر باریسر صلح چون ندارد هوسی بدی به جنگش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern