این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش

عقل گوید به نصیحت که مده جان به لبشعشق فریاد برآرد که مکن فرمانش

ای منجم نظر از ماه و ثریا بستانچون بخندد مه خوبان بنگر دندانش

غنچه بر خنده خود خنده زند وقت سحرگر ببیند نمک آن دو لب خندانش

هر رهی را که در او پای نهی پایانی‌ستجز ره دوست که پیدا نبود پایانش

همه دانند که هر طایفه ورزد کیشیکیش من آن که شود جان و دلم قربانش

خاک پایش چو منی را نرسد می‌کوشمکه رسد چشم مرا گرد سم یکرانش

هستی خویش نهادم همه در وجه رخشگفت کآسان نفروشم ندهم ارزانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شد خیال سر زلفت سبب کفر همامروی بنمای که تا تازه شود ایمانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love