Gəl çəkmə cahan qeydini sən, can belə qalmaz,Qan ağlama çox, dideyi-giryan belə qalmaz,Gül vaxtı keçər, seyri-gülüstan belə qalmaz,Hər ləhzə könül xürrəmü xəndan belə qalmaz,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan belə qalmaz.

Не думай о нашем страданье — всему наступит конец.В груди удержи рыданья — слезам наступит конец.Придет пора увяданья — цветам наступит конец.В душе не храни ожиданья — душе наступит конец.Мне чашу подай, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Əzbəs bu camal ilə ki, canan ola fani,Bu işvə ilə qəddi-xuraman ola fani,Bu gərdəni-xoş, zülfi-pərişan ola fani,Bu əhsəni-surətdə ki, insan ola fani,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan, belə qalmaz.

Возлюбленная прекрасна — она истлеет в земле,Рот ее нежно-красный — и он истлеет в земле,Локон на шее страстной — тоже истлеет в земле.И раз ее образ ясный должен истлеть в земле,Мне чашу подай, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Sultani-cahan olsa, gedər, canə inanma,Bir gün pozulur, şövkəti-divanə inanma,Çün baqi deyil, mülki-Süleymanə inanma,Gər aqil isən, gərdişi-dövranə inanma,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan, belə qalmaz.

Умрет властелин вселенной, — что выживет он — не верь.И царство его погибнет. Во власть и закон не верь.Все в мире непостоянно. Что мудр Соломон — не верь.Вращению мирозданья, если умен, не верь.Мне чашу подай, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Yüz mövsümi-xoş xürrəm olub illər açılsa,Yüz lalə bitib susənü sünbüllər açılsa,Yüz baği-cahan tazələnib güllər açılsa,Könlüm ki, açılmaz neçə müşküllər açılsa,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan, belə qalmaz.

И если за годом годы сто веков расцветет,И если, шумя листвою, сто садов расцветет,И если сто гиацинтов, сто цветов расцветет,То разве душа от лживых, от жалких слез расцветет?Нет! Чашу налей, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Ah, aldı məni dərdi-fəraqü qəmi-həsrət,Sərməstü xərab etdi yenə badeyi-heyrət,Bir mehrü vəfa etməli yox kim, ola rəğbət,Fövt eyləmə gəl, var ikən əldə dəmi-fürsət,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan, belə qalmaz.

Разлука сжигает душу, печалью меня тесня.Я выпил бокал страданья, он в горе подлил огня.Никто мне руки не подал, не поддержал меня,Пока еще есть возможность, радуйся свету дня...И чашу налей, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Fikr etsən əgər, dəhrin işi bəhri-bəladır,Bir dürri-giranmayəsi min canə bəhadır,Hər nəqşi bir ayineyi-isbati-xudadır,Məqsudi-dü aləm yenə təhsili-rizadır,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak yeksan, belə qalmaz.

Если подумать о жизни — горем она полна.Ведь одному бриллианту — тысячи душ цена!Как в зеркале, в каждой грани подлость отражена.Клянчить себе подачек наша земля должна.Мне чашу подай, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

Ey xəstə Vidadi, bu cahan bir quru səsdir,Bir dəmdə keçir, öylə ki, fəryadi-cərəsdir,Bu bəzmi-fənadə bu nə hənkami-həvəsdir,Gəl durma ki, ömrün keçir, əncami-nəfəsdir,Bir cam yetir, saqi, bu dövran belə qalmaz,Tən bir gün olur xak ilə yeksan, belə qalmaz.

Цену пустому миру знал Видади больной.Мир о пощаде просит, словно набат ночной!Страх и смятенье вижу я в суете земной,Жизнь коротка, не будет жизни еще одной.Мне чашу налей, виночерпий, — всему наступит конец.Нас сгложут могильные черви — всему наступит конец.

OriginalWikisource (opens in a new tab)CC BY-SA 4.0

TranslatorК. Симонов, 1972Internet Archive (opens in a new tab)

NoteПеревод К. Симонов, по изданию: Поэзия народов СССР IV–XVIII веков. М.: Художественная литература, 1972 (Библиотека всемирной литературы, т. 55). Текст распознан с отсканированной книги и не вычитан.

Suggest a translation

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern