در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

ای نور الهی را از روی شما عکسیما آینه صانع خواهیم پرستیدن

صبح از هوس رویت رفتم به گلستان‌هاباشد که کنم خود را مشغول به گل چیدن

گل‌ها چو مرا دیدند فریاد برآوردندکان گل که تو می‌خواهی اینجا نتوان دیدن

چون ابر همی‌گریم بر غنچهٔ خندان لبتا از شکرت دیدم شیرینی خندیدن

فرهاد اگر دیدی آن چهره شیرین رااز دست شدی دستش در سنگ تراشیدن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در چشم منی نتوان خار مژه بر هم زدترسم که گلت یابد زحمت ز خراشیدن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love