چون منی را کی رسد روی جهان‌آرای تودولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو

روی بنمودی و غوغا در جهان انداختیتا جهان باشد مبادا ساکن از غوغای تو

روزگارم ز استخوان سر چو انگیزد غبارچون سرم هر ذره‌ای دارد سر سودای تو

لایق جان عزیزی در میان جان نشینچشم و دل را چون کنم در آب و آتش جای تو

سرو را روزی به بالای تو نسبت کرده‌امشرمساری می‌برم عمریست از بالای تو

خوش بیاراید هوای نوبهاری روی گلتا نماید دل‌ربایی چون رخ زیبای تو

چشم من گوید به گل بیرون کن از سر این خیالکی بود آن را که بیند روی او پروای تو

آب اگر عکست نمودی آن نمودی بیش نیستبود می‌باید نمودی کی بود همتای تو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز اشک در پای خیالت گوهر‌افشان شد همامگفت در چشم تو آید عقد گوهرهای تو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring