بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی

به عشق روی تو زیبد که دل دهند از دستبه بوی وصل تو شاید که جان کنند فدی

اگر کشند جفا هم جفای همچو توییوگر خورند غمی در جهان غمت باری

همه ممالک عالم به خامه بگرفتیاگر چو صورت خوبت نگاشتی مانی

نمود جزع تو اسرار سحر جادو راشکست لعل تو ناموس معجز عیسی

خط معنبر ریحان‌وش تو بر یاقوتمفرحی‌ست که بخشد به جان و جسم شفی

بریخت بی‌گنهی خون خلق غمزه تومگر که خط تو دادش بدین خطا فتوی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بریز خون دلی را که در ضمیرش نیستبجز خلوص هوای خلاصه دنیی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love