کیست کاین فتنه نشاند که تو می‌آغازیکیست بر روی زمین کش تو نمی‌اندازی

نیست در جمله جهان مثل تو صاحب حسنیچشم را گوی که زو دیده‌ام این غمازی

پیش از آن کز غم تو خانه بپردازد دلخوش بود گر نفسی با دل من پردازی

همچو نایم به دم و ناله بسی داشته‌اندچه بود نیز چو چنگم نفسی بنوازی

گر شود جمله جهان خصم مپندار که دستدارم از دامنت ای دوست به بازی بازی

ذره‌ای کم نکنم در هوست هیچ عیارگر صدم بار چو زر در غم خود بگدازی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نازنینی و شد اندر سر ناز تو همامشد حقیقت که بدان روی نکو می‌نازی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets