مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی

همای عشق تو را هست آشیان دل منمباد سایه آن مرغ از آشیان خالی

در آن جهان نبود مایه هیچ جانی راکه ز اشتیاق تو باشد در این جهان خالی

ز غیرتی که مرا بر سگان کوی تو هستکنم همیشه زمینش ز استخوان خالی

بقای روی تو بادا که عالم افروزستاگر شود ز مه و مهر آسمان خالی

به هیچ دل ز بیانم حلاوتی نرسدگر از حدیث تو باشد دمی زبان خالی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کدام فایده باشد همام را ز زبانچو باشد از سخن یار مهربان خالی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love