شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است

ز روزگار همین یک دم است حاصل منکه کارساز دلم یارِ سازگار من است

نخواهم آخرِ این شب ولی چه شاید کردکه کارها همه بیرون ز اختیار من است

چو صبح پرده‌دری می‌کند شکایت‌هاهمی‌کنم بر آن کس که غمگسار من است

میان فصل زمستان تو چون بهار منیمیان خانه گلستان و لاله‌زار من است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به هیچ رنگ ز دستش نمی‌توانم دادضرورت است که نقش خوشش به کار من است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love