از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

از باد صبح گشت معطر دماغ مندارد دلم همیشه هوای هوای صبح

یابد یقین ز ظلمت بیگانگی خلاصهر جان آشنا که شود آشنای صبح

از تیغ صبح لشکر شب منهزم شودتا شاه اختران بود اندر قفای صبح

ای شب جمال صبح سزای تو می‌دهدجز روی یار من ندهد کس سزای صبح

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این منزل اقامت جای قرار نیستچون وصل دوست از آن شد لقای صبح

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets