بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید

بخند اگر چه ز خندیدنت همی‌دانمکه آفتاب به روزم ستاره بنماید

ز ناز چشم تو هشیار مست می‌گرددچه حاجت است به ساقی که باده پیماید

مثال نقش تو می‌خواستم ز صورتگرجواب داد که آن در قلم نمی‌آید

توان به نوک قلم صورتی نگاشت ولیملاحتش که نگارد چنان که می‌باید؟

خوش است ناز ز روی نکو ولی نه چنانکه التفات به صاحب‌دلان نفرماید

کز آفریدن شاهد غرض همین بوده استکه از مشاهده صاحب‌دلی بیاساید

رخی بدین صفت و طلعتی بدین خوبیبه اهل عشق غرامت بود که ننماید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همام را غرض از دوست ذوق روحانی ستنظر به میل طبیعت مگر نیالاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern