Page 2 of 4 · 25%

Qənimət (eyni zarafatla)

Elə isə, hədiyyəni aç.

Fəridə

Nə hədiyyə?

Savalan

Bəs birigün toyunuz deyil?

Qənimət

Biz orda iştirak eləyə bilməyəcəyik, ona görə, səni bu gün təbrik etmək istədik.

Fəridə

Nə üçün iştirak etmirsiniz?

Savalan

Atalar deyib, çağırılan yerə ar eləmə, çağırılmayan yeri dar eləmə.

Fəridə

Mən özüm sizi dəvət edirəm!

Qənimət

Təşəkkür.

Savalan

Gecdir. Nişanlın bizi tanımır. Özü də böyük vəzifədə.

Fəridə

Nə olsun...

Qənimət

Dostum Savalan, hədiyyəni aç! (Savalan açır) Bu, Savalan dağının şəklidir. Dostum Savalan bunun üstündə düz altı ay işləyib.

Fəridə (həqiqətən heyran olaraq)

Ah, nə gözəldir.

Qənimət

Məğrurdur, əzəmətlidir.

Fəridə

Nə qədər dərin hisslə çəkilmişdir.

Qənimət

Çünki rəssam ürəyini o dağlarda qoyub gəlib.

Fəridə (mütəəssir bir mehribanlıqla Savalana)

Təşəkkür edirəm. Mən bunu öz otağımdan asıb, hər gün tamaşa eləyəcəyəm.

Savalan (qızın sözündən mütəəssir olur)

Bunu düşünmək bizim üçün böyük təsəllidir.

Qənimət (kağıza bükülü bir şey çıxarıb verir)

Bu da Qənimətin hədiyyəsidir.

Fəridə

Oy!.. Nə qəşəng köynəkdir!

Qənimət

Təmiz dəvə yunundandır. Bacım toxuyub...

Fəridə

Nə zəhmət çəkirdi?..

Qənimət

Yaxşı, yaxşı. Özün həmişə dəvə yunundan köynək arzulayırdın.

Fəridə

Bacına yazarsan ki, Fəridə deyir, çox sağ olsun! Bəs bu?

Qənimət

Bu da, bir-birimizə rast gəldiyimiz vaxtdan ta bu günə qədər mənim yazdığım gündəliklərdir.

Fəridə

Bunu mənə nə üçün verirsən? Gerisini yazmayacaqsan!

Qənimət

Yox!

Fəridə

Nə üçün?

Qənimət

Çünki bu səhər o günlərə nöqtə qoyuldu. Ancaq səndən bir xahişim var: bu zərfi ilk uşağın olandan sonra açarsan?

Fəridə

Niyə?

Qənimət

Mən belə istəyirəm. Söz verirsən?

Fəridə

Söz verirəm... Ancaq bu nə deməkdir?

Qənimət

Bu o deməkdir ki, mənim ürəyimi də sən özünlə aparırsan.

Fəridə (gözləri yaşarır)

Mən ölüm, belə zarafatları burax, Qənimət.

Savalan (Qənimətə)

Sən də! Niyə qızın ürəyini kövrəltdin?

Qənimət (eyni zarafatla)

Eybi yoxdur. Bu göz yaşları sonra mirvari olub Fəridənin gəlinlik tacına düzüləcək!..

Fəridə

Qənimət! Sən gələcəkdə öz vəziyyətini düzəldib evlənmək istəyəndə heç bir qız sənə “yox” deməyəcək. Qızlar səni mənsiz görəndə arı kimi üstünə elə töküləcəklər ki, heç bilməyəcəksən Fəridə harada qaldı.

Qənimət (zarafatyana pafosla)

Biz əsəblərimizi dəmir kimi möhkəmləndirmək üçün şüşə qırıntıları üzərində ayaqyalın gəzirik.

Savalan

Əlimizi bıçaq kəsəndə yerinə duz basırıq!

Qənimət

Məhəbbət ürəyimizi parçalayanda yeməyə güc veririk.

Savalan

Çünki bizə enerji lazımdır. Qüvvət lazımdır!

Qənimət

Yollar çətin, mənzil isə uzaqdır. (Oxuyur. Savalan da ona qoşulur)

Mənzil uzaq, yollar çətin, ömür qısadır,
Mərdlik bizə babalardan yadigardır...
Cavan qartal qanad çalır dağ başında...
İgid qorxmaz uçurumdan, fırtınadan, borandan.
Sevgilisi dözməz çətin yollara,
Lakin oğlan ona deməz vəfasız...
Çünki sevgilimiz ürəyimizin bir parçasıdır;
Lakin vətən əcdadımızın yadigarıdır.
Bizə ömür vətən üçün lazımdır,
Bizə ömür gələcək üçün lazımdır...

Fəridə

Sizə qulaq asıram, ürəyimdə bir qəriblik, bir qüssə hiss edirəm. Elə bil ki, mən də Savalan kimi doğulduğum dağlardan ayrı düşmüşəm... Belə anlarda mən yanımda, lap qulağımın dibində qüvvətli bir insan nəfəsi duymaq istəyirəm.

Qənimət

Əgər, sənin indi getdiyin oğlan belə qüvvətli bir insandırsa, mən sizin evlənməyinizi təbrik eləyə bilərəm.

Fəridə

Sən istehza eləyirsən?

Qənimət (sərt)

Yox!

Fəridə (onun əlindən tutaraq)

Mənim əzizim...

Qənimət (zarafatyana)

Xahiş edirəm mənə toxunmayasan...

Fəridə

Nə üçün?

Qənimət

Bəlkə ərin qısqancdır...

Savalan

Düz deyir də, bəlkə ərin qısqancdır.

Fəridə

Çox sağ ol, bu “ər” nə sözdür?

Qənimət

Yaxşı, həyat yoldaşın.

Fəridə

Oy, bu “həyat yoldaşı” sözündən də lap acığım gəlir.

Qənimət

Bəs, onda nə deyək?

Fəridə

Bilmirəm. Savalan, sən də məni məzəmmət eləyirsən?

Savalan

Yox, mən sənin Qənimətdən ayrılmağını alqışlayıram.

Qənimət

Hətta, alqışlayırsan?

Savalan

Bəli!

Fəridə

Nə üçün?

Savalan

Çünki Qənimətə sənin kimi rəfiqə lazım deyil.

Fəridə (təəccüblə)

Nəyə görə?

Savalan

Ona görə ki, sən də hər gün gördüyümüz bahalı şubalardan geymək istəyən adi qızlardan birisən.

Fəridə (bərk sarsılaraq)

Tutalım ki, elədir, kim yaxşı yaşamaq istəmir?

Savalan

Hamı yaxşı yaşamaq istəyir, bu, hər bir insanın arzusudur.

Fəridə

Bəs, onda nə demək istəyirsən?

Savalan (zarafatla)

Onu demək istəyirəm ki, əgər, bütün qızlar sənin kimi düşünsəydi, biz arvadsız qalardıq. Qənimətə elə qız lazımdır ki, onunla birlikdə hər cəfaya dözməyi bacarsın.

Fəridə

Əgər, mən... o oğlanı, Ədaləti sevirəmsə...

Savalan

Sən eyni sözləri Qənimət haqqında da deyirdin.

Fəridə

Lakin o sevgi bizim həyatda ilk görüşümüz idi. İndi mənə elə gəlir ki, Qəniməti həmişə səmimi bir dost, bir qardaş kimi istəmişəm.

Savalan (yarızarafatla)

Əlbəttə, indi sənə elə gələr...

Fəridə (həyəcanla)

Biz üçümüz də bir yaşdayıq, Savalan! Üçümüzün də ağzından süd iyi gəlir. Bizi, yenicə atıldığımız bu həyatda nə gözlədiyindən xəbərimiz yoxdur! Mən uşaq vaxtı, demək olar ki, yalqız böyümüşəm. Anam gecə-gündüz öz xəstələri ilə məşğul olardı... Onların həyatından mənə dəhşətli şeylər danışardı. Mən daima özümdə, nə isə, anlaşılmaz bir qorxu hiss eləyərdim. Ona görə də, meylimi gəncliyimizin ilk günlərində rast gəldiyim Qənimətə saldım.

Savalan

Çünki Qənimət qızıl kimi bir oğlan idi.

Fəridə

Doğrudur. Lakin illər keçdikcə, hiss eləməyə başladım ki, o da mənim kimi yalqızdır, köməksizdir.

Savalan (gülümsəyir)

Demək, ona görə də, indi sən məhz “mühüm cənaba” ərə gedirsən...

Fəridə (inciyir)

Xahiş edirəm, onun haqqında belə danışmayasan.

Savalan (eyni təbəssümlə)

Bağışla...

Fəridə

O, həyatda ayağını yerə möhkəm dirəmiş güclü və eyni zamanda, çox yaxşı bir adamdır. O, sizə də lazım olan adamdır.

Savalan

Yox, o barədə bizi məzur qılacaqsan.

Fəridə

Mən səni başa düşürəm, Savalan. Əgər, o, bizim həmişə nifrət elədiyimiz nadan bir karyerist olsaydı, mən elə söz deməzdim.

Savalan

Biz sənin ərini tanımırıq. Özümüz də zəhmətkeş babayıq. Zənn edirəm ki, bizim arxamızda dayanacaq adama ehtiyacımız olmayacaq.

Fəridə (dərindən nəfəs alaraq, dalğın halda)

Heyf ki, mən öz hisslərimi sizə izah eləyə bilmirəm.

Savalan

Eybi yoxdur. Həyat özü izah eləyər. (Bərk mütaliəyə dalmış Qənimətə yaxınlaşaraq əlini onun oxuduğu qəzetə çırpır) Daha bəsdir, dur.

Qənimət (qəzeti stolun üstünə ataraq qalxır)

Zəhmətə! İstehsalata!

Savalan

Sən istehsalata, bəs, mən hara?

Qənimət

Sən də öz daxili aləminə. Xəyallarının qanad çaldığı dünyalara.

Savalan

Tənqidçi Qorxmazov mənim daxili aləmimə, özü demişkən, elə bir əmudi zərbə endirib ki, daş üstündə daş qalmayıb. Xəyallarımı da şil-küt eləyib, yıxıb bir tərəfə. Özümə də məsləhət verib ki, əgər, həqiqi rəssam olmaq istəyirəmsə, gedim fermada çoban Rəşidin bir qoyundan iki quzu almağının, bənna Mədədin evləri vaxtından tez hörüb qurtarmağının sirlərini öyrənib əsərlərimdə əks etdirim.

Qənimət

Bax, belə... Afərin Qorxmazov. (Fəridəyə zarafatla) Mənim vəfasız Fəridəm nə üçün belə dalğındır?

Fəridə (incik)

Mən ölüm bəsdir, Qənimət.

Anjel daxil olur. Bu, Fəridə yaşında boylu-buxunlu gözəl bir qızdır. Üzünün ifadəsi onu görüb-götürmüş, gənc kübar qadınlara bənzədir. Son dəblə və çox səliqəli geyinmişdir. Hərəkətləri sərbəst və ağayanadır.

Fəridə (onu qucaqlayır)

Sən də buralara gəlib çıxarmışsan... (Savalana) Tanış olun, mənim uşaqlıq rəfiqəm Anjel xanım. Orta məktəbin səkkizinci sinfinə qədər bir yerdə oxumuşuq.

Savalan (Anjellə əl tutuşaraq)

Savalan!

Qənimət (Anjellə əl tutuşaraq)

Qənimət!

Anjel (Qənimətin əlini buraxmayaraq, zarafatla Fəridəyə)

Yoxsa, bu, Rembrandtın əsərində qartalın oğurlayıb apardığı Qənimətdir?

Qənimət

Özüdür ki, var.

Anjel

Bəs, niyə, qayıtdınız?

Qənimət (eyni zarafatla)

Qartal məni dilə tutmuşdu ki, cənnətə aparır... Baxdım gördüm yalandır, hər tərəf cəhənnəm kimi zəbanə çəkən göysüz-göyərtisiz bir səhradır. Ona görə də, fürsət tapıb əkildim.

Anjel

Afərin! Qaçıb qurtarmaq da igidlikdəndir. (Fəridəyə) Sən nə qədər gözəlləşmisən, nə qədər qəşəng, gümrah görünürsən, Fira...

Fəridə

Mənə Fira demə, Anjel. (Zarafatyana) Dostlarımın onda acığı tutur.

Anjel (oğlanlara yuxarıdan-aşağı saymazyana bir nəzər salaraq)

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

İmaş və Güllü

Həmişə nənəm, ya anam məni müdafiə eləyəndə ürəyim kövrəlirdi. İndi də Fatma nənəm belə deyəndə gözlərim doldu və mən bağa qaçdım. Gördüm ki, İmaş su arxının qabağında oturub üst köynəyini yamayır, əldə toxunan kobud yun şaldan tikilmiş sərdarisini isə alt köynəyinin üstündən atıb çiyninə. Həmişə olduğu kimi, indi də məni görəndə gülümsədi. Onun arvad kimi köynək yamaması mənə qəribə göründü, mən ondan soruşdum:– Niyə köynəyini özün yamayırsan?

17 min
Nuru dayımın gəlişi və anamın xalası oğlu Əhmədin üç arvadı öldürməyi

Səhəri gün Nuru dayım Çarvadar Həbibin üçatlı faytonunda gəldi. Çarvadar Həbib dayımın çamadanlarını faytonun dalından götürüb yerə qoydu. İmaş yüyürüb dayıma «xoş gəldin, ağa» deyərək çamadanları qaldırıb apardı evə. Çarvadar Həbib Fatma nənəmə:– Xoş gördük, xanım! – deyib mənə baxaraq gülümsədi (güləndə onun uzunburunlu, bir az da pərtdəgözlü üzü çox gülməli görünürdü, elə bil ki, bu saat, nə isə komik bir hərəkət eləyəcəkdi).

8 min
Əfəndi baba və beşaçılan tüfəng

Biz evə gələndə Zinyət xəbər verdi ki, Abdulla Əfəndi nökərilə gəlib, atlarını tövlədə qoyub, ağa ilə (yəni mənim atamla) çıxıblar şəhərə. Atamın əmisi Abdulla Əfəndi İstanbulda təhsil almışdı. Qar kimi ağ, uzunsaqqallı, nurlu bir kişi idi. Qarabağın cənub tərəfindəki sünnilərin çox hörmətli ruhanisi idi. Artırmada qırmızı güllü bir xurcun, yanında da divara söykənmiş gödək bir beşaçılan tüfəng vardı. Mən bilirdim ki, xurcun Əfəndi babanındır. Zinyətdən soruşdum:– Bəs bu tüfəng kimindir? Əfəndi babanın nökərinindir?

7 min
Doktor İvan Sergeyeviç Quliyev

Ən çox xətrini istədiyim adamlardan biri də doktor İvan Sergeyeviç Quliyev idi. Ona görə ki, anamı həmişə o, müalicə edirdi. Özünün də, deyirdilər ki, ayağı sayalıdır. Doğrudan da, o, müalicəyə başlayan kimi anam sağalırdı. Ortaboylu, çənəsində balaca saqqalı olan, həmişə yaxşı geyinən, xoşsifət bir kişi idi, hələ mən bu dünyaya gəlməmiş Bayram babamın dostu imiş. Anamı, Nuru dayımı lap uşaqlıqdan o, müalicə edərmiş. Ona görə də anam, hətta Fatma nənəm də ona ev adamı kimi baxırdılar. O, Qarabulaqda çoxdan yaşadığı üçün azərbaycanca təmiz bilirdi. Həmişə bizə gələndə, mənə də, bacıma da, ya balaca oyuncaq, ya konfet gətirərdi. Bizim bayramımızda anam da həmişə öz bişirdiyi şirin şeylərdən doktora göndərərdi. Kürdobadan, ya babam naçalnik olduğu yerdən bizə ceyran, kəklik, turac gələndə, anam mütləq doktor üçün də pay göndərərdi...Anam bərk xəstə olanda doktor Quliyev gəlib mənimlə, bacımla zarafatlaşa-zarafatlaşa anamı müayinə eləyib deyərdi:

3 min

Poems by other poets