طبع من این نکته چه پاکیزه گفتسهل بُوَد خوردن افسوس مفت

مردم این مُلک ز کِه تا به مِههیچ ندانند جز احسنت و زِه

هرکسی اندر غم جان خود استفارغ از اندیشه نیک و بد است

بعد که مُردم ، همه یادم کنند!رحمت وافر به نِهادَم کنند!

گر بر کناس بری یاس رارنجه کنی شامه کناس را

زآنچه پس از مرگ برایم کنندکاش کمی حین و بقایم کنند

دل به کف غصّه نباید سپرداوّل و آخر همه خواهیم مُرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets