استاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعرتنها نه من بر آنم مَردُم همه بر آنند

از اهل ذوق شیراز خواهم که گاه گاهیبا خوبرو نگاری چون کامِ دل برانند

هر عضو او که بینند از عضو دیگرش بهزان عضو بوسه‌ای چند بر یاد من ستانند

وان گاه با سه انگشت آن لذت از لب خویشگیرند و رو به تهران از بهر من پَرانند

ذرات آسمانی، این هدیهٔ روان رازان جا که باز گیرند در قلب من نشانند

تا من به ذوق آیم شعر و غزل بخوانمخوبانِ شعر باید قدر مرا بدانند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love