هیچ می‌دانی تو هر طفلی که آید در جهاناز چه توأم با عُوَیل و ضَجه و زاری بُوَد

گرچه خون می‌خورده اندر حبس تاریک رحموین زمانش نوبت شیر و شکر خواری بود

این از آن باشد که در لوح ازل بیند ز پیشکاین جهان جای چه خوف و خفت و خواری بود

چون همی بیند که می‌خواهد گرفتارش شودضجه و فریادش از بیم گرفتاری بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets