باز چون جوجه ماکیان بینداز پی صید برگشاید پر

تند و تیز از هوا به زیر آیدهمچو حکم قضا و پیک قدر

ماکیانی که در برابر بازنبود غیر عاجزی مضطر

خطر طفل خویش چون بیندیاد نارد ز هیچ گونه خطر

از جگر بر گشاید آوازیکه نیوشنده را خلد به جگر

بجهد تا به پیش چنگل بازبال کوبان فراز یکدیگر

باز چون بیند ای تهور مرغکار مشکل نمایدش به نظر

بگذرد زین شکار قدری صعبدر هوای شکاری آسان تر

این چنین می کند حراست طفلمادر مهربان مهرآور

پس روا باشد ار کنند اطفالجان به قربان مهربان مادر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets