شب در بساط احرار از التفات سردارکنیاک بود بسیار تریاک بود بی مر

هر کس به نشوه‌ای تاخت با نشوه کار خود ساختمن هم زدم به وافور از حد خود فزون تر

تریاک مُفت دیدم هی بستم و کشیدمغافل که صبح آن شب آید مرا چه بر سر

گشت از وفور وافور یُبس مزاج موفورچونان که صبح ماندم در مستراح مضطر

تریاکیان الدنگ سازند سنده را سنگچون قافیه شود تنگ وسعت فُتد به مَدبر

یک ربع مات بودم زان پس به جد فزودمتا جای تو نمودم خالی من ای برادر

تا سیل خون نیامد سنده برون نیامدچیزی ز کون نیامد جز پشکل محجر

الحق که ریدن ما تریاکیان بدبختباشد جهاد با نفس یعنی جهاد اکبر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets